به سلامی كه كسی گفت به ما

وان نازنین پیاله دلخواه را دریغ

 بر خاک ریختیم

جان من و تو تشنه پیوند مهر بود

دردا که جان تشنه خود را گداختیم

بس دردناک بود جدایی میان ما

از هم جدا شدیم و بدین درد ساختیم

دیدار ما که آن همه شوق و امید داشت

اینک نگاه کن که سراسر ملال گشت

وان عشق نازنین که میان من و تو بود

دردا که چون جوانی ما پایمال گشت

با آن همه نیاز که من داشتم به تو

پرهیز عاشقانه من ناگزیر بود

من بارها به سوی تو باز آمدم ولی

هر بار دیر بود......

اینک من و توییم دو تنهای بی نصیب

هر یک جدا گرفته ره سرنوشت خویش

سرگشته در کشاکش طوفان روزگار

گم کرده همچو آدم وحوا بهشت خویش

هوشنگ ابتهاج (سایه)

آرزویم همه این است:

آرزویم این است...

روز اول پیش خود گفتم

دیگرش هرگز نخواهم دید

روز دوم باز می گفتم

لیک با اندوه و با تردید

روز سوم هم گذشت اما

بر سر پیمان خود بودم

ظلمت زندان مرا می کشت

باز زندانبان خود بودم

آن من دیوانۀ عاصی

در درونم های وهو می  کرد

مشت بر دیوارها می کوفت

روزنی را جستجو می کرد

در درونم راه می پیمود

همچو روحی در شبستانی

بر درونم سایه می افکند

همچو ابری بر بیابانی

می شنیدم نیمه شب در خواب

های های گریه هایش را

در صدایم گوش می کردم

درد سیال صدایش را

شرمگین می خواندمش بر خویش

از چه رو بیهوده گریانی

در میان گریه می نالید

دوستش دارم،نمی دانی

بانگ او آن بانگ لرزان بود

کز جهانی دور بر می خاست

لیک در من تا که می پیچید

مرده ای از گور بر می خاست

مرده ای کز پیکرش می ریخت

عطر شور انگیز شب بوها

قلب من در سینه می لرزید

مثل قلب بچه آهوها

در سیاهی پیش می آمد

جسمش از ذرات ظلمت بود

چون به من نزدیکتر می شد

ورطه تاریک لذت بود

می نشستم خسته در بستر

خیره در چشمان رویاها

زورق اندیشه ام، آرام

می گذشت از مرز دنیاها

باز تصویری غبار آلود

زان شب کوچک، شب میعاد

زان اطاق ساکت سرشار

از سعادت های بی بنیاد

در سیاهی دست های من

می شکفت از حس دستانش

شکل سرگردانی من بود

بوی غم می داد چشمانش

ریشه هامان در سیاهی ها

قلب هامان، میوه های نور

یکدیگر را سیر می کردیم

با بهار باغهای دور

می نشستم خسته در بستر

خیره در چشمان رویاها

زرورق اندیشه ام، آرام

می گذشت از مرز دنیاها

روزها رفتند و من دیگر

خود نمی دانم کدامینم

آن من سرسخت مغرورم

یا من مغلوب دیرینم؟

بگذرم گر از سر پیمان

می کشد این غم دگر بارم

می نشستم شاید او آید

عاقبت روزی بدیدارم

«فروغ فرخزاد»

من با تو ام ای رفیق ! با تو

همراه تو پیش می نهم گام

در شادی تو شریک هستم

بر جام می تو می زنم جام

من با تو ام ای رفیق ! با تو

 دیری ست که با تو عهد بستم

 همگام تو ام ،‌ بکش به راهم

 همپای تو ام ، بگیر دستم

پیوند گذشته های پر رنج

اینسان به توام نموده نزدیک

 هم بند تو بوده ام زمانی

 در یک قفس سیاه و تاریک

رنجی که تو برده ای ز غولان

 بر چهر من است نقش بسته

 زخمی که تو خورده ای ز دیوان

 بنگر که به قلب من نشسته

 تو یک نفری ... نه !‌ بیشماری

هر سو که نظر کنم ، تو هستی

یک جمع به هم گرفته پیوند

 یک جبهه ی سخت بی شکستی

زردی ؟ نه !‌ سفید ؟ نه !‌ سیه ، نه

بالاتری از نژاد و از رنگ

تو هر کسی و ز هر کجایی

من با تو ، تو با منی هماهنگ

«سیمین بهبهانی»

«فخرالدین مزارعی»

چه گریزیست ز من؟

«فروغ فرخزاد»

بندش كه بازگشت و شد آزاد روسري،

و بي‌درنگ از سرت افتاد روسري،

ناگاه موج گيسوي بر چشم جاري‌ات

بر شانه ريخت... دست مريزاد روسري!!!

من دوست داشتم كه تو رودابه‌ام شوي

اين را ولي اجازه نمي‌داد روسري!

آرام و سرد روي سرت بود گوييا

به عطر گيسويت شده معتاد روسري

ديشب به خوابم آمدي آيينه‌رو... زلال...

چه جلوه‌اي به آينه مي‌داد روسري

حالا كنار رود غريبي نشسته‌اي

زلفت روان بر آب...

وبر باد روسري...

من هم اميدوار به اين فكر مي‌كنم

شايد كه باز از سرت افتاد روسري!!!

«ایلشن جلاسی»

از خود شدم تهی، در جان من شدی

نا قابل اين دلم؛ سيبی برای تو

خنديدی و به شوق مهمان من شدی

گم گشتم از طرب، ديدم تو را... عجب!

پيدای تو شدم، پنهان من شدی

لبخند و آسمان، يك روز ابر و باد

خورشيد من شدی، باران من شدی

خواندی به چشم من از ناگزير عشق

ای آيه ی بلا! شيطان من شدی

دنيا شگفت من، من در شگفت تو

ايمان من شدی، عصيان من شدی

تو انتهای من، من ابتدای تو

اول شدم تو را، پايان  من شدی

عبدالرضا رضایی نیا

از بس که روزها را، با شب شمرده بودم

یک عمر دور و تنها، تنها به جرم اینکه:

او سرسپرده می خواست، من دل سپرده بودم

یک عمر می شد آری، در ذره ای بگنجم

از بس که خویشتن را در خود فشرده بودم

در آن هوای دلگیر، وقتی غروب می شد

گویی بجای خورشید، من زخم خورده بودم

وقتی غروب می شد ، وقتی غروب می شد

کاش آن غروب ها را از یاد برده بودم

محمدعلی بهمنی

قرمزی رنگ نینداخته است،

بیخودی بر دیوار.

صبح پیدا شده از آن طرف کوه «ازاکوه» اما،

«وازنا» پیدا نیست

گرته ی روشنی مرده ی برقی همه کارش آشوب

بر سر شیشه ی هر پنجره بگرفته قرار.

وازنا پیدا نیست.

من دلم سخت گرفته ست از این

میهمانخانه ی مهمان کش روزش تاریک

که به جان هم نشناخته انداخته است:

چند تن خواب آلود

چند تن ناهموار

چند تن ناهشیار

نیما یوشیج

لبریز از کابوسهای وحشت انگیزند

بی هرم آغوش تو  ای گل! دستهای من

متروک تر از باغهای سرد پاییزند

اعجاز سبز چشمهایت، در بهاری سرخ

بی شک مرا مثل شقایق بر می انگیزند

گلهای سرخ شمعدانی، بی تو باور کن

پژمرده می گردند، می خشکند، می ریزند

این کوچه ها، این کوچه های تنگ بی برگشت

 بی آفتاب روی تو، مانند دهلیزند

حتی درختان نیز، وقتی تو نخواهی ماند

همدوش پاییزند و از اندوه لبریزند

بعد از تو، بانو! دستهای کودکی هایم

خود را به دامان چه کس باید بیاویزند؟

بعد از تو، من می مانم و غمهای بی پایان 

بعد از تو آهنگ غزلهایم غم انگیزند

سهیل محمودی

دو راهی بین ما بگشوده آغوش

از آن عشقی که در ما شعله میزد

به جا مانده اجاقی سرد و خاموش

میان من و تو دو راهی نشسته

صدایی نمانده به لبهای بسته

به لبهای خموش این دو راهی

نشسته قصه غمگین رفتن

همیشه راه ما با هم یکی بود

ولی دیگر جدا شد راهت از من

اگر در چشم هم اشکی ببینیم

توان رفتن از ما میگریزد

برو بگذار این دیوار کهنه

به نام «عشق ما» در هم بریزد

میان من و تو دو راهی نشسته

صدایی نمانده به لبهای بسته

اردلان سرفراز